അന്വേഷണം വാർത്തകൾ ലഭിക്കാന് വാട്സാപ്പ് ചാനലില് ചേരൂ.മനുഷ്യ വികാരങ്ങളുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന ചായങ്ങൾ പൂശിയ ഒരു വലിയ ക്യാൻവാസാണ് ഓരോ നഗരവും. അവിടെ സ്നേഹമുണ്ട്, പ്രതീക്ഷയുണ്ട്, അതിലേറെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ‘വീട്’ എന്നത് വെറുമൊരു കെട്ടിടമല്ല; അത് സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും അവസാന വാക്കാണ്. പകൽ മുഴുവൻ നീളുന്ന അധ്വാനത്തിനൊടുവിൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആശ്വാസം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്.
എന്നാൽ, ചിലപ്പോൾ ആ മടക്കയാത്രകൾ അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പുകളായി മാറാറുണ്ട്. ഭയവും നിസ്സഹായതയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളെയും തല്ലിക്കെടുത്തുന്ന ക്രൂരതയായി മാറുമ്പോൾ, അവിടെ മനുഷ്യത്വം തോറ്റുപോവുകയാണ്. ജിഗിഷ ഘോഷ് എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചതും അത്തരമൊരു നിമിഷമായിരുന്നു. സ്നേഹനിധിയായ ഒരു മകളുടെ, കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥയുടെ, നാളെയെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ അവസാനിക്കാത്ത അഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ കഥയാണിത്.
ക്രൂരതയുടെ ഇരുൾ പടർന്ന ആ വീഥികളിൽ നിന്ന്, നീതിക്കായുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീർ കലർന്ന പോരാട്ടത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.
ഒരിക്കലും ഉറങ്ങാത്ത നഗരമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഡൽഹിയിൽ, 2009-ലെ ഒരു മാർച്ച് പുലർച്ചെ നടന്ന ആ സംഭവം ഇന്നും നഗരത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്. നോയിഡയിലെ ഒരു ബിപിഒയിൽ ഓപ്പറേഷൻ മാനേജരായിരുന്ന 28 വയസ്സുകാരി ജിഗിഷ ഘോഷ്, തന്റെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തുമെന്ന് കരുതിയ ആ അഞ്ച് മിനിറ്റിലാണ് വിധി അവളുടെ ജീവിതം കവർന്നെടുത്തത്.
2009 മാർച്ച് 18-ന് പുലർച്ചെ നാല് മണിയോടെയാണ് ജിഗിഷ വസന്ത് കുഞ്ചിലെ തന്റെ വീടിനടുത്ത് കമ്പനി ക്യാബിൽ വന്നിറങ്ങുന്നത്. വീട്ടിലേക്ക് വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റ് നടത്തം മാത്രം. ഫോണിൽ അമ്മയെ വിളിച്ച് “അമ്മേ, ഞാൻ അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എത്തും, എനിക്ക് പ്രഭാതഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി വെക്കണേ” എന്ന് അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ആ വാക്കുകൾ ജിഗിഷയുടെ അവസാനത്തെ വാക്കുകളായിരിക്കുമെന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല. മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മകളെ കാണാതായതോടെ പരിഭ്രാന്തരായ മാതാപിതാക്കൾ പോലീസിനെ സമീപിച്ചെങ്കിലും, “അവൾ ആരുടെയെങ്കിലും കൂടെ പോയതാകും” എന്ന നിരുത്തരവാദപരമായ മറുപടിയാണ് ആദ്യം ലഭിച്ചത്.
ജിഗിഷ നടന്നു വരുമ്പോൾ രവി കപൂർ, അമിത് ശുക്ല, ബൽജീത് മാലിക് എന്നീ മൂന്നംഗ സംഘം കാറിൽ ആ വഴി വരികയായിരുന്നു. വഴി ചോദിക്കാനെന്ന വ്യാജേന അവളെ തടഞ്ഞ ഇവർ, സഹായത്തിനെത്തിയ പെൺകുട്ടിയെ ബലമായി കാറിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. തോക്കിൻമുനയിൽ നിർത്തി അവളുടെ എടിഎം കാർഡും പിൻ നമ്പറും കൈക്കലാക്കി. പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നായി പണം പിൻവലിച്ച ഇവർ, ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് വിലകൂടിയ വാച്ചുകളും ഷൂസും വാങ്ങി ആഘോഷിച്ചു. ഒടുവിൽ, തങ്ങളുടെ ക്രൂരത പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ ജിഗിഷയെ കഴുത്തുഞെരിച്ച് കൊലപ്പെടുത്തി ഹരിയാനയിലെ വിജനമായ ഒരിടത്ത് തള്ളി.
മാർച്ച് 21-ന് ജിഗിഷയുടെ മൃതദേഹം കണ്ടെടുത്തതോടെ പോലീസ് അന്വേഷണം ഊർജ്ജിതമാക്കി. എടിഎം കൗണ്ടറുകളിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ പ്രതികളിലൊരാളുടെ കയ്യിലെ സവിശേഷമായ ഒരു ടാറ്റൂ പോലീസിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഈ നിർണ്ണായക തെളിവാണ് പ്രതികളെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിച്ചത്. ചോദ്യം ചെയ്യലിനിടയിൽ, 2008-ൽ മാധ്യമപ്രവർത്തകയായ സൗമ്യ വിശ്വനാഥനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതും ഇതേ സംഘമാണെന്ന ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരവും പുറത്തുവന്നു.
വർഷങ്ങൾ നീണ്ട വിചാരണയ്ക്കൊടുവിൽ വിചാരണ കോടതി പ്രതികൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിച്ചെങ്കിലും, 2018-ൽ ഡൽഹി ഹൈക്കോടതി അത് ജീവപര്യന്തമായി കുറച്ചു. എങ്കിലും, മരണം വരെ ഇവർ ജയിലിനുള്ളിൽ കഴിയണമെന്ന് കോടതി ഉത്തരവിട്ടു. ജിഗിഷയുടെയും സൗമ്യയുടെയും കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഈ നീതി അവരുടെ നഷ്ടം നികത്തുന്നതല്ല.
”നമ്മുടെ നഗരങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമാണ്?” എന്ന വലിയ ചോദ്യം അവശേഷിപ്പിച്ചാണ് ജിഗിഷയുടെ കഥ അവസാനിക്കുന്നത്. കേവലം ഒരു ക്രൈം റിപ്പോർട്ടിനേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഓരോ രാത്രിയും ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പെൺകുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായുള്ള ഒരു വലിയ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്.
