അന്വേഷണം വാർത്തകൾ ലഭിക്കാന് വാട്സാപ്പ് ചാനലില് ചേരൂ.വിദ്യാഭ്യാസത്തിനപ്പുറം ആഗോള പൗരത്വത്തിലേക്കുള്ള വലിയൊരു ചുവടുവെപ്പായി മാറിയിരിക്കുകയാണ് സമകാലിക ഇന്ത്യന് യുവത്വത്തിന്റെ കുടിയേറ്റം. ഇത് കേവലം കേരളത്തിലെ മാത്രം പ്രതിഭാസമല്ല, മറിച്ച് ദേശീയ തലത്തില് തന്നെ ഇന്ന് ദൃശ്യമാകുന്ന വലിയൊരു സാമൂഹിക അടിയൊഴുക്കാണ്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് വമ്പിച്ച പരിഷ്കാരങ്ങള് കൊണ്ടുവരുമെന്നും വിദേശ സര്വ്വകലാശാലകളുടെ ക്യാമ്പസുകളും അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരമുള്ള പുതിയ കോഴ്സുകളും നാട്ടില് തന്നെ ഒരുക്കി യുവതലമുറയെ ഇവിടെത്തന്നെ നിലനിര്ത്തുമെന്നും മുന് ഭരണാധികാരികളും നിലവിലെ മുഖ്യമന്ത്രിയും ഒരുപോലെ ആവര്ത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്, ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനങ്ങള് പ്രശ്നത്തിന്റെ ഉപരിപ്ലവമായ വശത്തെ മാത്രമേ സ്പര്ശിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം. കാരണം, ഇവിടെ അന്താരാഷ്ട്ര അക്കാദമിക് സെന്ററുകള് സ്ഥാപിക്കുന്നതോ പുതിയ കോഴ്സുകള് തുടങ്ങുന്നതോ ഇതിനുള്ള ശാശ്വത പരിഹാരമല്ല. പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരുകള് വിദ്യാഭ്യാസ ലഭ്യതയ്ക്കും അപ്പുറം വളരെ ആഴത്തില് പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ ചില യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളിലാണ്.
ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ രാജ്യം വിടുന്നത് ഇവിടെ മികച്ച കോഴ്സുകള് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വിദേശ രാജ്യങ്ങളില് സ്ഥിരതാമസമാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും സുരക്ഷിതവും എളുപ്പമുള്ളതുമായ വാതിലായി അവര് ‘വിദ്യാഭ്യാസ വിസയെ’ കാണുന്നത് കൊണ്ടാണ്. ഇവിടെ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് കേവലം ഒരു നിമിത്തം മാത്രമാണ്; ശാശ്വതമായ കുടിയേറ്റമാണ് യഥാര്ത്ഥ ലക്ഷ്യം. പഠിച്ചിറങ്ങിയാല് നാട്ടില് ലഭിക്കുന്ന കുറഞ്ഞ വേതന ഘടനയും, കഠിനാധ്വാനത്തിന് അനുസരിച്ചുള്ള ജീവിതനിലവാരം പുലര്ത്താന് കഴിയാത്ത സാഹചര്യവുമാണ് അവരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നത്. വിദേശത്തെ പാര്ട്ട് ടൈം ജോലികളില് നിന്ന് പോലും ലഭിക്കുന്ന വരുമാനവും മണിക്കൂറുകള് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കൃത്യമായ വേതന വ്യവസ്ഥയും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ തൊഴില് സംസ്കാരവുമായി അവര് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. എത്ര വലിയ ബിരുദം നേടിയാലും നാട്ടില് അര്ഹമായ കരിയര് വളര്ച്ചയോ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമോ വേഗത്തില് നേടിയെടുക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന ധാരണ യുവാക്കളില് ശക്തമാണ്.
ദേശീയ തലത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചാല് ഈ പ്രവണതയുടെ ആഴം വ്യക്തമാകും. ഇന്ത്യയില് നിന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല് വിദ്യാര്ത്ഥികള് വിദേശത്തേക്ക് ചേക്കേറുന്നതില് മൊത്തം എണ്ണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് ആന്ധ്രാപ്രദേശാണ് ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് നില്ക്കുന്നത്. പഞ്ചാബ്, മഹാരാഷ്ട്ര, ഗുജറാത്ത് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളാണ് തൊട്ടുപിന്നാലെയുള്ളത്. എന്നാല് ജനസംഖ്യാനുപാതികമായ തീവ്രത പരിശോധിച്ചാല് ചണ്ഡീഗഡ്, പഞ്ചാബ് എന്നിവ കഴിഞ്ഞാല് കേരളത്തിലെ വിദ്യാര്ത്ഥി കുടിയേറ്റ നിരക്ക് വളരെ ഉയര്ന്നതാണ്. വിദേശ പഠനത്തിനായി രാജ്യം വിടുന്ന മൊത്തം ഇന്ത്യന് വിദ്യാര്ത്ഥികളില് ഏകദേശം 4% മുതല് 5% വരെയാണ് കേരളത്തിന്റെ വിഹിതം.
കേരളത്തില് നിന്നുള്ള കണക്കുകള് പരിശോധിച്ചാല് കൊവിഡിന് ശേഷമുള്ള വര്ഷങ്ങളില് ഈ പ്രവാഹം അഭൂതപൂര്വ്വമായ വേഗത കൈവരിച്ചതായി കാണാം. 2024-ല് കേരളത്തില് നിന്നും ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി വിദേശത്തേക്ക് പോയത് ഏകദേശം 45,000 വിദ്യാര്ത്ഥികളാണെങ്കില്, 2025-ല് ഈ എണ്ണം 52,000 കടന്നതായാണ് സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ പ്രവണത ഇതേപടി തുടര്ന്നാല്, വരുന്ന വര്ഷത്തില് ഇത് 70,000-ത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഉയരുമെന്നും അടുത്ത ഏതാനും വര്ഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് വിദേശത്തേക്ക് പറക്കുന്ന മലയാളി വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ വാര്ഷിക എണ്ണം ഒരു ലക്ഷം കവിയുമെന്നുമാണ് വിദഗ്ദ്ധര് വിലയിരുത്തുന്നത്. സമീപകാലത്ത് നടന്ന പഠനങ്ങള് വ്യക്തമാക്കുന്നത് ക്യാമ്പസുകളിലെ പത്തില് ഒന്പത് വിദ്യാര്ത്ഥികളും ഏതെങ്കിലും തരത്തില് വിദേശത്തേക്ക് കുടിയേറാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് എന്നാണ്.
ഈ പുതിയ കുടിയേറ്റത്തിന് പിന്നില് കേവലം സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങള് മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. കേരളവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സാമൂഹികമായ നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ അഭാവം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, തൊഴിലിന്റെ മഹത്വത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന സംസ്കാരം, മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിത നിലവാരം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളോടുള്ള ഒരുതരം വിരക്തിയും, മെറിറ്റും കഠിനാധ്വാനവും മാത്രം കൊണ്ട് ഇവിടെ വ്യവസ്ഥിതികളെ മറികടക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന നിരാശയും അവരെ വിദേശത്തേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് മാതാപിതാക്കള് തങ്ങളുടെ ആയുഷ്കാല സമ്പാദ്യവും പെന്ഷന് പണവും താമസിക്കുന്ന വീട് പോലും പണയപ്പെടുത്തി വലിയ തുകകള് വായ്പയെടുത്ത് മക്കളെ വിദേശത്തേക്ക് അയക്കാന് തയ്യാറാകുന്നത്.
എന്നാല്, സോഷ്യല് മീഡിയ റീലുകളിലും ഇന്സ്റ്റാഗ്രാം ചിത്രങ്ങളിലും കാണുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു ആഡംബര ജീവിതമല്ല ഭൂരിഭാഗം വിദ്യാര്ത്ഥികളെയും വിദേശത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് കയ്പേറിയ യാഥാര്ത്ഥ്യം. പലരും അവിടെ അതികഠിനമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളോടും കടുത്ത കാലാവസ്ഥയോടും പൊരുതിയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. കടം വാങ്ങിയ പണത്തിന്റെ പലിശ അടയ്ക്കാനും ദൈനംദിന ചിലവുകള് കണ്ടെത്താനും പഠനത്തോടൊപ്പം ഒരേസമയം ഒന്നിലധികം ജോലികള് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നവരുടെ മാനസിക-ശാരീരിക സമ്മര്ദ്ദങ്ങള് പലപ്പോഴും പുറംലോകം കാണാറില്ല. ഗ്ലാമറസ് ആയ ഡിജിറ്റല് കാഴ്ചകള്ക്ക് പിന്നില് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ യഥാര്ത്ഥ പ്രതിസന്ധികളെക്കുറിച്ച് പല വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കും കൃത്യമായ ധാരണയില്ല.
ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് വ്യക്തികളുടെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയോ കുടിയേറ്റത്തെയോ നിയമം മൂലം തടഞ്ഞുനിര്ത്താന് ഭരണകൂടങ്ങള്ക്ക് സാധ്യമല്ല. പുതിയ കോഴ്സുകള് ആരംഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം യുവാക്കളുടെ ഈ മാനസികാവസ്ഥയെ മാറ്റിയെടുക്കാനും കഴിയില്ല. യുവതലമുറയെ ഇവിടെത്തന്നെ നിലനിര്ത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കില്, പുതിയ കോഴ്സുകള് തുറക്കുന്നതിന് പകരം കൂടുതല് ശാസ്ത്രീയവും താഴേത്തട്ടില് നിന്നുള്ളതുമായ (Grassroot approach) ഒരു സമീപനമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. നാട്ടിലെ തൊഴില് സംസ്കാരം നവീകരിക്കുകയും, മെച്ചപ്പെട്ട വേതന വ്യവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കുകയും, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന യുവാക്കള്ക്ക് അര്ഹമായ കരിയര് വളര്ച്ച ഇവിടെത്തന്നെ സാധ്യമാണെന്ന ഉറപ്പ് നല്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്. അതോടൊപ്പം തന്നെ, മാറിവരുന്ന ആഗോള രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങള്, പുതിയ വിസ നിയന്ത്രണങ്ങള്, വിദേശങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന യഥാര്ത്ഥ വെല്ലുവിളികളെക്കുറിച്ച് വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കും രക്ഷിതാക്കള്ക്കും കൃത്യമായ ബോധവല്ക്കരണം നല്കാനുള്ള ഔദ്യോഗിക സംവിധാനങ്ങളാണ് സര്ക്കാര് അടിയന്തരമായി രൂപീകരിക്കേണ്ടത്.
