അടുത്തിടെ കേരളത്തെ ഞെട്ടിച്ച കായംകുളത്തെ ക്രൂരമായ സംഭവം, അഭിഭാഷകനായ മകൻ സ്വന്തം അച്ഛനെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും അമ്മയെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്ത ദുരന്തം, ഓരോ മാതാപിതാവിന്റെയും നെഞ്ചിൽ ഭാരമുള്ള ഒരൊറ്റ ചോദ്യമുയർത്തുന്നു: “ഞങ്ങളുടെ വളർത്തുദോഷമാണോ ഈ ദുരന്തങ്ങൾക്ക് കാരണം?” സ്നേഹവും ശിക്ഷണവും നൽകി വളർത്തിയിട്ടും, തങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന ചോദ്യം, വഴിതെറ്റിപ്പോയ മക്കളുടെ പ്രവർത്തികൾ കാണുമ്പോൾ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റിൽ അകപ്പെടുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ മാനസികാവസ്ഥ അതിഭീകരമാകുന്നു. ഉറ്റവർക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത ഈ ദുരന്തം, ‘നല്ല വളർത്തൽ’ എന്നതിൻ്റെ അതിരുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് വീണ്ടും തിരികൊളുത്തിയിരിക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ, നാം ഒരു സത്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാതാപിതാക്കളുടെ ‘വളർത്തൽ’ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സാധ്യതകളെ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ; അത് അന്തിമമായ ഉറപ്പുകളല്ല. നല്ല സ്നേഹം, കൃത്യമായ ശിക്ഷണം, ശരിയായ ജീവിത മാതൃക എന്നിവ നൽകി വളർത്തിയാൽ, നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ നല്ല പൗരന്മാരാകാനുള്ള സാധ്യത തീർച്ചയായും വർദ്ധിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അവർ നല്ല മനുഷ്യരായിത്തീരും എന്ന് യാതൊരു നിർബന്ധവുമില്ല. കാരണം, ഒരു വ്യക്തിയുടെ രൂപപ്പെടലിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വാധീനം മാത്രമല്ല; ബാഹ്യമായ ഇടപെടലുകൾ, സമൂഹം, വ്യക്തിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, ജൈവികമായ ഘടകങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം നിർണ്ണായകമാണ്.
നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി നന്മകൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടും, മാതൃകയായി ജീവിച്ചു കാണിച്ചിട്ടും നിങ്ങളുടെ മക്കൾ വഴിതെറ്റിപ്പോയെങ്കിൽ, അതിൻ്റെ കുറ്റബോധം നിങ്ങൾ പേറേണ്ട കാര്യമില്ല. നിങ്ങൾ എത്ര നന്നായി വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചു കാണിച്ചാലും, നിങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് അതേ ശുചിത്വം ഉണ്ടാകണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല. നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല ഭർത്താവായി ജീവിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം, നിങ്ങളുടെ മകൻ ഒരു നല്ല ഭർത്താവായിരിക്കുമെന്നതിന് ഉറപ്പില്ല. സാധ്യത വർദ്ധിക്കുമെന്നേ ഉള്ളൂ, അത് അന്തിമ വിധിയല്ല. പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതോടെ, ഓരോ വ്യക്തിയും അവരവരുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
പക്ഷികളെപ്പോലെയാണ് മക്കളും പറക്കമുറ്റിയാൽ അവ സ്വന്തം വഴിക്ക് പറന്നുയരും. പ്രായപൂർത്തിയായ മക്കളുടെ ജീവിതം, അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കടമകൾ സ്നേഹത്തോടെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും നിറവേറ്റി കഴിഞ്ഞാൽ, അവരുടെ സ്വഭാവദൂഷ്യത്തിനോ, തെറ്റായ പെരുമാറ്റത്തിനോ വേണ്ടി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് തികച്ചും അർത്ഥശൂന്യമാണ്.
പഴയ തത്വചിന്തകൾ പറയുന്നതുപോലെ, മാതാപിതാക്കളുടെ പങ്ക് തേരാളിയുടേതാണ് അഥവാ സാരഥിയുടേതാണ്. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനന് യുദ്ധത്തിനുള്ള ഉപദേശം നൽകുകയും തേര് തെളിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടതും അതിൻ്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടതും അർജ്ജുനൻ തന്നെയായിരുന്നു. അതുപോലെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതമാകുന്ന തേര് ഏറ്റവും നന്നായി തെളിച്ചോ എന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയോട് ചോദിക്കുക. നിങ്ങൾ നന്നായി സാരഥ്യം വഹിച്ചു എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ വിജയിച്ചു. മക്കളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ യുദ്ധമാണ്. ആ ഭാരം ഇനി നിങ്ങൾ ചുമക്കേണ്ടതില്ല.
















