അന്വേഷണം വാർത്തകൾ ലഭിക്കാന് വാട്സാപ്പ് ചാനലില് ചേരൂ.നമ്മുടെ രാജ്യം, ഇന്ത്യ. പുരോഗതിയിലും നിയമവാഴ്ചയിലും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുമ്പോഴും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന ചില ക്രൂരമായ അനാചാരങ്ങൾ ഒരു ഭാരതീയൻ/ഭാരതീയ എന്ന് പറയാൻ നമ്മെ ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നു. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും, ജാതി-മത വിദ്വേഷങ്ങളുടെയും പേരിൽ പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഇന്നും നമ്മുടെയിടയിലുണ്ട്.
കാലം ഇത്രയേറെ മുന്നോട്ട് പോയിട്ടും, പഴഞ്ചൻ ചിന്താഗതികളുടെയും അനാചാരങ്ങളുടെയും തടവറയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആ ജനസമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം വേദനാജനകമാണ്. ഇതിൽ ഏറ്റവും ഭയാനകവും കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നതുമായ ഒരു ദുരാചാരമാണ് മധ്യപ്രദേശിലെ ശിവപുരിയിൽ അരങ്ങേറുന്നത്.
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഇന്ത്യയുടെ ഹൃദയഭൂമിയിൽ, വിശപ്പിന്റെയും കഠിനമായ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും പേരിൽ സ്ത്രീകൾ സ്വന്തം ഉടലും ആത്മാഭിമാനവും വിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു ദുരന്തമാണിത്. സാധാരണ ചന്തകളിൽ പച്ചക്കറികളും മൺപാത്രങ്ങളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമാണ് വിൽക്കാറുള്ളതെങ്കിൽ, ഇവിടെ ജീവനുള്ള ഒരു സ്ത്രീ വെറും ‘ഉപകരണമായി’ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
അവൾ പണത്തിനായി ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിലേക്ക് വാടകയ്ക്ക് നൽകപ്പെടുന്നു! കേൾക്കുന്ന പലർക്കും ഇതൊരു കെട്ടുകഥയായി തോന്നാം. എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം എന്ന വൻമരം തലക്ക് മുകളിൽ വളർന്നു പടരുമ്പോൾ, അതിജീവനത്തിനായി മനുഷ്യൻ എന്തും ചെയ്യുമെന്ന ദയനീയമായ അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്.
നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് എത്രയോ സൗഭാഗ്യത്തിലാണെന്ന് ഇങ്ങനെയുള്ള ഓരോ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. വിശപ്പ് മനുഷ്യനെ എല്ലാ ധാർമികതകളിൽ നിന്നും വ്യതിചലിപ്പിക്കും എന്നതിന്റെ നേർസാക്ഷ്യമാണിത്. എന്നാൽ, അവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ ഈ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ പ്രവൃത്തിയെ വെറുമൊരു ‘ആചാരമായി’ കാണുന്നു.
സ്വന്തം ഭാര്യയെയോ പെങ്ങളെയോ മകളെയോ മറ്റൊരാൾക്ക് കരാർ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിൽക്കുന്നത് ഇവിടെ വേരുറച്ച ആചാരമാണ്. ഈ ആചാരത്തിന്റെ മറവിൽ നശിക്കുന്നത്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതമാണ്, അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്, അവളുടെ ഭാവിയാണ്.
ശിവപുരിയിലെ മൺപാതകളിൽ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ കൂടുന്ന ഈ ചന്ത, വെറുമൊരു കച്ചവടസ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വേദനകൾക്ക് വിലയിടുന്ന ഒരു വേദിയാണ്. മംഗല്യസൂത്രവും സിന്ദൂരവും ചാർത്തി, സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് മുഖം മറച്ചുനിൽക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ ഇവിടെ കാണാം. അധികവും ദരിദ്ര കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും, മറ്റ് ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് കടത്തിക്കൊണ്ടു വരപ്പെടുന്നവരുമാണ് ഇക്കൂട്ടർ.
ഇവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പണമുള്ള പുരുഷന്മാർ വിലപേശുന്നു. അവരുടെ സൗന്ദര്യവും ആവശ്യങ്ങളും നോക്കി 500 രൂപ മുതൽ ലക്ഷങ്ങൾ വരെ വില നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ കച്ചവടത്തിന് നൽകിയിരിക്കുന്ന ഓമനപ്പേരാണ് ‘ധഡീച്ച പ്രഥ’.
കച്ചവടം ഉറപ്പിച്ചാൽ പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ ‘നിയമപരമാകും’. കേവലം പത്തോ നൂറോ രൂപയുടെ സ്റ്റാമ്പ് പേപ്പറിൽ ഒരു കരാർ എഴുതുന്നു. ഒരു മാസം മുതൽ ഒരു വർഷം വരെയാണ് സാധാരണയായി ഈ കരാർ കാലാവധി. കരാർ ഒപ്പിടുന്നതോടെ, ആ സ്ത്രീക്ക് അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമാകുന്നു. കരാർ തീർന്നാൽ, അവൾക്ക് ഒന്നുകിൽ വീണ്ടും പണം നൽകി കരാർ പുതുക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടും.
അടുത്ത വർഷം അവൾ മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കൂടെ പുതിയൊരു കരാറിൽ പോകാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുജറാത്തിലെ കർഷകനായ അത്ത പ്രജാപതിക്ക്, ജന്മിയുമായുള്ള കടം വീട്ടാൻ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ സ്വന്തം ഭാര്യയായ ലക്ഷ്മിയെ 8000 രൂപയ്ക്ക് വാടകയ്ക്ക് നൽകേണ്ടി വന്ന സംഭവം, ഈ ദുരിതത്തിന്റെ ആഴം എത്രത്തോളമെന്ന് നമുക്ക് മുന്നിൽ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.
ഇങ്ങനെയൊരു ക്രൂരമായ ആചാരം നിലനിൽക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒന്ന്: പെൺഭ്രൂണഹത്യ വ്യാപകമായ ഉത്തരേന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ പുരുഷന്മാർക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാൻ പെൺകുട്ടികളില്ലാത്ത അവസ്ഥ. രണ്ട്: ഈ അവസ്ഥയെ മുതലെടുക്കുന്ന ഇടനിലക്കാരും അതിരൂക്ഷമായ ദാരിദ്ര്യവും.
സ്വന്തം വിശപ്പടക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഭർത്താവിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും കടം വീട്ടാൻ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം മാനം വിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് എത്ര വലിയ ദുരന്തമാണ്! വിവാഹിതരായ സ്ത്രീകൾക്ക് പുറമെ, ബീഹാർ, ജാർഖണ്ഡ്, ഒറീസ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടികളെപ്പോലും അവിവാഹിതർക്ക് വാടകയ്ക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. 3000-ത്തോളം സ്ത്രീകളാണ് ഓരോ വർഷവും ശിവപുരിയിലെ ഈ ‘മണ്ടി’യിൽ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന കണക്ക് ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്.
ഈ ‘കരാർ ബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ’ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അവസ്ഥയാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം. കരാർ തീരുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണെന്നോ, അമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ ബന്ധം എന്താണെന്നോ അവർക്ക് ഉറപ്പില്ലാതാകുന്നു. അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ കൂടെ പോകാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്ന ഈ കുട്ടികൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളത അറിയാതെ വളരുന്നു.
സ്നേഹബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുറപ്പില്ലാതെ, ഇരുളടഞ്ഞ ഭാവിയെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്ന ഈ കുരുന്നുകൾ, നിയമവ്യവസ്ഥയോടും സമൂഹത്തോടും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉറക്കം കെടുത്തേണ്ടതാണ്.
പുറംലോകം ഇതിനെ മനുഷ്യക്കടത്തെന്നും സ്ത്രീപീഡനമെന്നും വിളിക്കുമ്പോഴും, ശിവപുരിയിലെ ഗ്രാമീണർ ഇതിനെ തങ്ങളുടെ ‘ആചാരമായി’ കണ്ട് ന്യായീകരിക്കുന്നത് നിയമത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമാണ് ഉയർത്തുന്നത്. വിശപ്പിന്റെയും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും പേരിൽ മധ്യപ്രദേശിലെയും ഗുജറാത്തിലെയും ചില ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇന്നും സ്ത്രീകൾ വെറും വിൽപനച്ചരക്കുകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
‘ധഡീച്ച പ്രഥ’ എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ, നിയമങ്ങൾക്കും പുരോഗതിക്കും അപ്പുറം, ആ മൺപാതകളിൽ ഇന്നും സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണുനീർ വീണുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് അറുതി വരുത്താൻ ഭരണകൂടവും സമൂഹവും എപ്പോഴാണ് ഉണരുക?
