അന്വേഷണം വാർത്തകൾ ലഭിക്കാന് വാട്സാപ്പ് ചാനലില് ചേരൂ.ജമ്മുവിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ട ചില റോഹിംഗ്യൻ അഭയാർഥികളെ നാടുകടത്തുന്നതിനുള്ള ചില സൂചനകൾ സമീപകാലത്ത് ഇറങ്ങിയിരുന്നു. ‘മ്യാൻമറിലെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് നൽകിയ പരാതിയിൽ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കേണ്ടതുണ്ട്’എന്നാണ് സുപ്രീകോടതിയുടെ വ്യാഖ്യാനിച്ചത്. ഈ നിസ്സഹായരായ ആളുകൾ അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരാണ്. ഇവർ ദല്ലാളുകളുടെ സഹായത്തോടെയാണ് ഇന്ത്യൻ പ്രദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നതെന്നും അവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അഭയാർഥികളല്ലെന്നും ക്വി വൈവിലെ സെന്റിനൽ കേന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രസ്തവനെയേ അപ്പാടെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു.
മ്യാൻമറിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ‘വംശീയ ഉന്മൂലനത്തിന്റെ പാഠപുസ്തക കേസ്’ എന്നാണ് ഐക്യ രാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ വിശദീകരണമെന്ന് ഓർക്കണം. അടിയന്തര തിരുത്തൽ നടപടികൾ എടുക്കാൻ മ്യാൻമർ ഭരണകൂടത്തിന് നിർദ്ദേശം നൽകിയപ്പോൾ ഇതിനെ അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി നിയമപരമായി അംഗീകരിച്ചു. സിഎഎയ്ക്കെതിരായ വെല്ലുവിളികൾ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ മൂന്ന് അയൽരാജ്യങ്ങളിലെ ന്യൂനപക്ഷ പീഡനം വിശകലനം ചെയ്യാൻ സുപ്രീം കോടതി ശ്രമിക്കില്ലെന്ന് തന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കണം.
ഒരു സൈനിക ഭരണത്തോടെയാണ് മ്യാൻമറിലെ തുടക്കം. റോഹിംഗ്യകളുടെ വോട്ടവകാശവും പൗരത്വവും ഇല്ലാതാക്കിയത്. 1951 ലെ അഭയാർത്ഥി കൺവെൻഷന്റെ ഒരു പാർട്ടിയല്ല ഇന്ത്യയെന്നും അതിനാൽ ആർട്ടിക്കിൾ 51 (സി) ചുമത്താൻ കഴിയില്ലെന്നും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് പട്ടികജാതി പട്ടികവർഗ്ഗത്തിന്റെ തീരുമാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. റോഹിംഗ്യകളെ നിർബന്ധിച്ച് നാടുകടത്തരുതെന്നാണ് ഉടമ്പടി വ്യവസ്ഥ.
1966 ലെ പൗര-രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയിൽ പറയുന്നത് പ്രകാരം ഒരു പാർട്ടിയാണ് ഇന്ത്യ, റീഫൂൾ ചെയ്യാത്തതിൽ നേരിട്ട് വ്യവസ്ഥകളൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഉടമ്പടിക്ക് കീഴിലുള്ള മനുഷ്യാവകാശ സമിതി ആർട്ടിക്കിൾ 7 നെ ഇതിന്റെ തത്ത്വം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. “ആരും പീഡനത്തിനോ ക്രൂരതയ്ക്കോ മനുഷ്യത്വരഹിതമായതിനോ അപമാനകരമായ ചികിത്സയ്ക്കോ ശിക്ഷയ്ക്കോ വിധേയരാകില്ല”എന്നാണ് ഐസിസിപിആറിന്റെ ആർട്ടിക്കിൾ 7 പറയുന്നത്.
ഐസിസിപിആറിന് ആർട്ടിക്കിൾ 7 സംബന്ധിച്ച് ഇന്ത്യക്ക് എതിർപ്പുകളൊന്നുമില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.ആർട്ടിക്കിൾ 13 സംബന്ധിച്ച് ഇന്ത്യ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയിരുന്നു. നിയമപ്രകാരം എത്തിച്ചേർന്ന തീരുമാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ‘ഒരു സ്റ്റേറ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രദേശത്ത് നിന്ന് നിയമപരമായി ആരെയും പുറത്താക്കൽ എന്നത് നിർബന്ധിത കാരണങ്ങൾ ഒഴികെ സുരക്ഷ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അയാളെ പുറത്താക്കുന്നതിനെതിരായ കാരണങ്ങൾ സമർപ്പിക്കാനും അയാളുടെ കേസ് അവലോകനം ചെയ്യാനും, അതിനുമുമ്പ് പ്രാതിനിധ്യം നൽകാനും, യോഗ്യതയുള്ള അതോറിറ്റിയോ ,ഒരു വ്യക്തി അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തികളോ പ്രത്യേകിച്ചും നിയുക്ത അധികാരികൾ ചുമതലപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്”.
വിദേശികളുമായി സഹകരിക്കുന്നതിനു നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു നിയമമുണ്ടെന്ന് ഇന്ത്യ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1946 ലെ വിദേശികളുടെ നിയമത്തിൽ അത് വ്യക്തമായി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 21 ൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് ‘നിയമം സ്ഥാപിച്ച നടപടിക്രമം’ എന്നാണ് ഇടക്കാല ഉത്തരവിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
നടപടിക്രമം ‘നീതിയും ന്യായവും ന്യായയുക്തവും’ ആയിരിക്കണം. മനേക ഗാന്ധിയുടെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യൻ പട്ടികജാതി സുപ്രധാനമായ നടപടിക്രമങ്ങളിൽ ഒരു നിയമശാസ്ത്രം രൂപപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്, എങ്കിലും നിയമം സ്ഥാപിച്ച നടപടിക്രമങ്ങളുടെ ചില വ്യതിയാനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയും . ഉപദ്രവമോ മറ്റ് അപമാനകരമായ നടപടികളോ നേരിടേണ്ടിവരുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള അഭയാർഥികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടപ്പാക്കേണ്ടത് നീതിയുക്തവും ന്യായയുക്തവുമായ നിയമമാണോ?വിപരീതമായി ഇതിനെ കാണുന്നതു മൂലം സുപ്രീം കോടതി നിർമ്മിച്ച മനുഷ്യാവകാശ നിയമശാസ്ത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഗത്തെയും പരാജയപ്പെടുത്തുവാൻ സാദ്യതയുണ്ട്.
മ്യാൻമറിലെ ജനങ്ങളുടെ അവസ്ഥ പരിഗണിച്ച് സ്റ്റേറ്റ്ലെസ് ആളുകളായി കണക്കാക്കേണ്ട ഒരു കൂട്ടം ആളുകളെ സ്വമേധയാ മടക്കിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് വിഭജിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ ശ്രേണിപരമായ നിലപാടിനെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് സങ്കല്പിക്കാനാകും. അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഇന്ത്യൻ പ്രദേശത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കുന്നതിനുള്ള പദവിയല്ല, പകരം അതിജീവനത്തിനുള്ള അവകാശം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു മാനുഷികപരമായ സമീപനം മാത്രമാണ്.
വ്യവസ്ഥകൾ പഴയതു പോലെ ആയാൽ സ്വമേധയാ തന്നെ സ്വന്തം ദേശത്തേക്ക് പോകാൻ അവർ തയ്യാറാണ്. തടങ്കൽ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ തളരുകയോ അവരുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നാടുകടത്തുകയോ ചെയ്യുന്നവരല്ല അവർ.
നിയമവിരുദ്ധമായി ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രദേശത്ത് പ്രവേശിച്ചവരും പീഡനത്തിന് ഇരയാകപ്പെടുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിനുള്ള കാര്യമായ കാരണങ്ങളുള്ള രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയാത്തവരുമാണ് ഇവർ. കൺവെൻഷൻ ഇന്ത്യ അംഗീകരിക്കുന്നതിന് ശുപാർശ ചെയ്യുന്ന റിപ്പോർട്ട് ഇന്ത്യൻ ലോ കമ്മീഷൻ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. മ്യാൻമറിൽ അവർ സൈനിക പീഡനത്തെ നേരിടുന്നു, അവരെ അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ ചെയ്യാത്ത ബാധ്യതയെ അവഹേളിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഇന്ത്യയെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.
കൺവെൻഷന്റെ ആർട്ടിക്കിൾ 33 (1) ഒരു ‘അഭയാർത്ഥി’ ആയി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഏതൊരു വ്യക്തിയെയും പുറത്താക്കുകയോ മടങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നത് നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതിയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 38 (1) (ബി) അന്താരാഷ്ട്ര ആചാരത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നു, നൂറിലധികം രാജ്യങ്ങൾ അഭയാർത്ഥി കൺവെൻഷന്റെ കക്ഷികളാണ്,
മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കായി അപേക്ഷകർ കൈകൾ മടക്കിക്കളയുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ വിദേശ രാജ്യത്ത് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് സുപ്രീംകോടതി ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ തത്ത്വചിന്ത തിരഞ്ഞെടുക്കൽ നിയമത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു, അത് വിധിന്യായങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു മനുഷ്യാവകാശവും മാനുഷിക സമീപനവും റോഹിംഗ്യകൾ അഭയാർഥികളാണെന്ന് തീരുമാനിക്കും, അതേസമയം അവരെ അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരായി കാണുന്നതിന് വിദേശികളുടെ നിയമം പ്രയോഗിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും എന്നതും സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പട്ടികജാതി ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവ് കോടതിയാണെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്നുവെന്ന ഗ്വാട്ടം ഭാട്ടിയയുടെ അഭിപ്രായത്തിന് അടിവരയിടുന്ന യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും ഇടക്കാല ഉത്തരവിൽ പട്ടികജാതി അംഗീകരിച്ചു. യൂണിയൻ എക്സിക്യൂട്ടീവിന് നയതന്ത്രപരമായ തന്ത്രങ്ങൾ പിന്തുടരാം, പക്ഷേ നയതന്ത്രം സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഭൂപ്രദേശമല്ല.
