നീതി കാത്തൊരു കുടുംബവും നീതിന്യായത്തിന്റെ മൗനവും”: ചോരമണമുള്ള നഗരവഴികളിലെ ചുവന്ന രാവുകൾ”

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെന്നോ പൊള്ളുന്ന വെയിലെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ, പാഞ്ഞുപോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ പുകയ്ക്കിടയിൽ ജീവൻ പണയം വെച്ച് അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരുണ്ട്. കച്ചവടത്തിന്റെ ലാഭക്കണക്കുകൾക്കപ്പുറം, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും നിസ്സഹായതയുടെയും നടുവിൽ നീറിപ്പുകയുന്ന ജീവന്റെ തുടിപ്പാണ് ഓരോ തട്ടുകടയും. ഏതാനും തൂണുകളിലും ഷീറ്റുകളിലും ഒതുങ്ങുന്ന ആ ചെറിയ ഇടങ്ങളിൽ വിധിക്ക് മുന്നിൽ തോൽക്കാതെ പൊരുതുന്നവരാണ് നമ്മുടെ തട്ടുകടക്കാർ.

പ്രകൃതിയുടെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ അവരെ തളർത്താറില്ല. ആകാശത്തുനിന്ന് മഴ പെയ്തിറങ്ങിയാലും വെയിൽ തീചൊരിഞ്ഞാലും അവർക്കു വിശ്രമമില്ല. പാഞ്ഞുപോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ അലർച്ചയും ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന പുകയും സഹിച്ച് അവർ ഓരോ ദിവസവും ജീവിതം മുന്നോട്ടുനീക്കുന്നു. ആഘോഷങ്ങളുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും രാത്രികൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് സ്വന്തമാകുമ്പോൾ, അവരുടെ അടുപ്പുകൾക്കു മുന്നിൽ അവധിയില്ലാത്ത രാപ്പകലുകളാണ്. കാരണം, ആ അടുപ്പിലെ തീ കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പകറ്റാനുള്ള ഉപാധി മാത്രമല്ല; വഴിയേ പോകുന്ന എത്രയോ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് ആശ്വാസമേകുന്ന അത്താണികൂടിയാണ്

ചില തട്ടുകടകൾക്കു പിന്നിൽ കുടുംബത്തെ പോറ്റാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ വിയർപ്പുണ്ട്. രോഗശയ്യയിലായ ഭർത്താവിനെയും മക്കളെയും പോറ്റാൻ കരിപിടിച്ച കൈകളോടെ കണ്ണീരടക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ നിലവിളിയുണ്ട്. മറ്റുചിലയിടങ്ങളിൽ, പരസ്പരം താങ്ങായി അച്ഛനും അമ്മയും ഒരുപോലെ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നു. ആ ചെറിയ ഷീറ്റുകൾക്കു കീഴിൽ എരിയുന്നത് അടുപ്പിലെ തീ മാത്രമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും അതിജീവനത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും കൂടിയാണ്.

ചില തട്ടുകടകൾ ഏതാനും തൂണുകളിൽ ഷീറ്റുകൾ വിരിച്ചൊരുക്കിയ ഇടങ്ങളാണ്. മറ്റുചിലതാകട്ടെ, ചക്രങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ച തട്ടുകൾക്കുമുകളിൽ ഒരു ഷീറ്റ് മേൽക്കൂരയായി കെട്ടിയൊരുക്കിയ ഉന്തുവണ്ടികളാണ്. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന ആ ചെറിയ കൂടാരങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ് വലിയൊരു കുടുംബത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ മുഴുവൻ സുരക്ഷിതമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

അവിടേക്ക് എത്തുന്നവരും പലപ്പോഴും സമാനമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നവരാണ്. അതിരാവിലെ ജോലിക്കിറങ്ങുന്ന നിർമാണത്തൊഴിലാളികൾ, രാത്രി ഏറെ വൈകി ക്ഷീണിച്ച് മടങ്ങുന്ന സാധാരണക്കാർ, കൈയിൽ പണമില്ലാത്ത വിദ്യാർഥികൾ, ദീർഘയാത്രയ്ക്കിടയിൽ വിശപ്പകറ്റാൻ ഇടം തേടുന്ന യാത്രക്കാർ, ഭിക്ഷയെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നവർ—അവർക്കെല്ലാം ആ വഴിയോരക്കട ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസത്തുരുത്താണ്.

അതിനാൽ, തട്ടുകടക്കാരൻ വെറുമൊരു കച്ചവടക്കാരനല്ല. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കനലുകൾക്കിടയിലും മറ്റുള്ളവരുടെ വിശപ്പകറ്റുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്. അവന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ വില തിരിച്ചറിയാൻ സമൂഹത്തിന് പലപ്പോഴും കഴിയാറില്ല.എന്നാൽ, സ്വന്തം തെറ്റുകൊണ്ടല്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ അശ്രദ്ധയുടെ ഇരയായി ഒരു രാത്രിയിൽ അവന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചാൽ, ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലാകുമെന്ന് നാം മറക്കരുത്. ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നാണ് ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാഹനാപകടങ്ങൾ. അതേ റോഡുകൾ, അതേ കവലകൾ, അതേ മരണവാർത്തകൾ! ഓരോ അപകടത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർന്ന സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്; ഒരു അമ്മയുടെ നിലവിളിയുണ്ട്; തിരിച്ചുവരാത്ത പ്രിയപ്പെട്ടവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന നിറകണ്ണുകളുണ്ട്.

അങ്ങനെ, മറ്റുള്ളവരുടെ വിശപ്പകറ്റാൻ രാത്രി മുഴുവൻ അധ്വാനിക്കുന്ന ഒരാൾ ഒരു രാത്രിയിൽ മരണത്തിന്റെ ഇരയാകുന്നു.

2026 ഒക്ടോബർ 25. പുലർച്ചെ ഏകദേശം 2.30. കൊച്ചി ചേരാനല്ലൂരിലെ കണ്ടെയ്‌നർ റോഡിൽ അന്നത്തെ രാത്രി സംഭവിച്ചത് ഒരു സാധാരണ വാഹനാപകടം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അത്താണിയായിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായി അവസാനിച്ച ദുരന്തമായിരുന്നു അത്. ചിറ്റൂർ ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം തട്ടുകട നടത്തിയിരുന്ന 55 വയസ്സുകാരനായ ജയബാലകൃഷ്ണൻ കടയടച്ച് സ്കൂട്ടറിൽ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ദിവസം മുഴുവൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ വരുമാനവുമായി, ഒരുപക്ഷേ വീട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്താമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ നടത്തിയ ആ യാത്ര അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന യാത്രയായി.

റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം, ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസില്ലാത്ത 17 വയസ്സുകാരൻ ഓടിച്ച ബെൻസ് കാർ സ്കൂട്ടറിന്റെ പിന്നിൽ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. മണിക്കൂറിൽ നൂറിലേറെ കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ കാർ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നതായും വിവരങ്ങളുണ്ട്.അത് കൊണ്ട് അതിവേഗതയിൽ, അതും പുലർച്ചെ രണ്ടര മണിക്ക് അവൻ കാർ ഓടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവന് ആ വാഹനത്തെക്കുറിച്ച് നല്ല പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാണ്.

ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ജയബാലകൃഷ്ണൻ തെറിച്ചുവീണു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന് ഭാര്യയും മൂന്ന് മക്കളുമുണ്ട്. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഒരിക്കലും മായാത്തൊരു ശൂന്യതയാണ് ആ വേർപാട് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്.

മാധ്യമശ്രദ്ധ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ഈ സംഭവം വാർത്തകളിൽ ഇടംപിടിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കകം മറ്റു വാർത്തകൾക്കിടയിൽ ഇതും മറഞ്ഞുപോയേക്കാം. എന്നാൽ, ജയബാലകൃഷ്ണന്റെ കുടുംബത്തിന് അത് ഒരിക്കലും പഴയൊരു വാർത്തയായി മാറില്ല. അവരുടെ ഓരോ പ്രഭാതവും ആ നഷ്ടത്തിന്റെ ഓർമയോടെയായിരിക്കും ആരംഭിക്കുക.

വാഹനം ഓടിക്കാൻ ആവശ്യമായ നിയമപരമായ യോഗ്യതയും ലൈസൻസും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ റോഡിലിറങ്ങുമ്പോൾ, അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ സാഹസികത മാത്രമല്ല; പൊതുനിരത്തിലെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും സുരക്ഷയെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ചും, ഉയർന്ന വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു ആഡംബര വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ശക്തിയും വേഗതയും നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ഡ്രൈവർ തിരിച്ചറിയണം. വാഹനം എത്ര വിലകൂടിയതാണെന്നതല്ല പ്രധാനം; അതിന്റെ സ്റ്റിയറിങ്ങിനു പിന്നിലിരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് നിയമബോധവും പക്വതയും ഉത്തരവാദിത്വവുമുണ്ടോ എന്നതാണ്. എന്നാൽ, ഇവിടെ ചോദ്യം ആ കുട്ടിയെ മാത്രം സംബന്ധിക്കുന്നതല്ല.

നിയമപരമായി വാഹനമോടിക്കാൻ അർഹതയില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയുടെ കൈകളിൽ ആ വാഹനം എങ്ങനെ എത്തി? “മാതാപിതാക്കൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു” എന്ന വാദം മാത്രം ഉയർത്തി ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിയുമോ? ഈ വിഷയത്തിൽ നിയമം എന്താണ് അനുശാസിക്കുന്നതെന്ന് നിഷ്പക്ഷമായ അന്വേഷണം വ്യക്തമാക്കണം.

മാതാപിതാക്കളായാലും ബന്ധുക്കളായാലും സ്വാധീനമുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരായാലും ആരും നിയമത്തിന് അതീതരല്ല. മക്കളോടുള്ള സ്നേഹം അവരുടെ തെറ്റുകൾ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള കവചമാകരുത്. യഥാർഥ സ്നേഹം തെറ്റുകൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്നതിലല്ല; തെറ്റിന്റെ ഗൗരവം തിരിച്ചറിയാനും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനും അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നതിലാണ്.

ഈ സംഭവത്തിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവത്തോടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യം പ്രതിയായ കുട്ടിയുടെ കുടുംബപശ്ചാത്തലമാണ്. കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് ഒരു ജഡ്ജിയുടെ മകനാണെന്ന വിവരം പുറത്തുവന്നതോടെ, നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണോ എന്ന ചോദ്യം പൊതുസമൂഹത്തിൽ ശക്തമായി ഉയർന്നു.

അപകടത്തിനു പിന്നാലെ പോലീസ് ജഡ്ജി റിനോ ഫ്രാൻസിസ് സേവ്യറിന്റെ മകന് സ്റ്റേഷൻ ജാമ്യം നൽകിയതായുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നതോടെ പ്രതിഷേധവും വിമർശനവും ശക്തമായി. പിന്നീട് കുട്ടിയെ വീണ്ടും കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത് ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് ബോർഡിൽ ഹാജരാക്കി. ബോർഡ് വീണ്ടും ജാമ്യം അനുവദിച്ചതായും റിപ്പോർട്ടുകൾ വന്നു.

എന്നാൽ, ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ മകനാണ് പ്രതിയെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളും അധികാരമുള്ള ഒരാളുടെ മകനാണ് പ്രതിയെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികളും വ്യത്യസ്തമാകുന്നുണ്ടോ എന്ന സംശയം പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഉയരുന്നത് ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതാണ്. അത്തരം സംശയങ്ങൾക്ക് ഇടനൽകാത്തവിധം സുതാര്യവും നിഷ്പക്ഷവുമായിരിക്കണം നിയമനടപടികൾ.

ജഡ്ജി വെറുമൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥനല്ല; നിയമത്തിലും നീതിയിലും ജനങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ആ പദവിയിലിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, നിയമനടപടികൾ സംശയങ്ങൾക്ക് ഇടനൽകാത്തവിധം മുന്നോട്ടുപോകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വർധിക്കുന്നു.

അമിതവേഗതയും അശ്രദ്ധയും മൂലം നിരപരാധികളുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങളിൽ, കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെട്ടാൽ പ്രതിയുടെ സ്വാധീനമോ കുടുംബപശ്ചാത്തലമോ നോക്കാതെ നിയമാനുസൃതമായ ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് മടിയുണ്ടാകരുത്.

ഇവിടെ നമുക്ക് വേണ്ടത് പ്രതികാരമല്ല; ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. വ്യക്തിവൈരമല്ല; നിയമത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷമായ പ്രയോഗമാണ്. ജനരോഷത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രഖ്യാപനങ്ങളല്ല; തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നീതിപൂർവമായ നടപടികളാണ്.

കൈയിൽ ഉയർന്ന വേഗതയുള്ള വാഹനങ്ങൾ നൽകുമ്പോൾ, അത് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള മാനുഷികമായ പക്വതയും നിയമബോധവുമാണ് പ്രധാനം. റോഡിൽ വാഹനമോടിക്കുമ്പോൾ പ്രായഭേദമന്യേ എല്ലാവരും സുരക്ഷാനിയമങ്ങൾ പാലിക്കണം. അശ്രദ്ധയോ അമിതവേഗതയോ മൂലം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങളിൽ, ബാധകമായ നിയമവ്യവസ്ഥകൾക്കനുസരിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കണം. പ്രതിയുടെ പ്രായമോ കുടുംബപശ്ചാത്തലമോ സ്വാധീനമോ നീതിനടപടികളുടെ നിഷ്പക്ഷതയെ ബാധിക്കരുത്.

ചില മരുന്നുകളുടെ കുപ്പികളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് നമുക്കറിയാം: “കുട്ടികളുടെ കൈയെത്താത്തിടത്ത് സൂക്ഷിക്കുക.”

അതുപോലെതന്നെ, വാഹനങ്ങളുടെ താക്കോലുകളും ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാതെ കുട്ടികളുടെ കൈകളിലെത്താൻ അനുവദിക്കരുത്. കൗമാരത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ ഒരു കുട്ടി എടുക്കുന്ന തെറ്റായ തീരുമാനം, അയാളുടെ ജീവിതത്തെയും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെയും തകർക്കാൻ ഇടയാക്കും.

കുട്ടികൾക്ക് വാഹനങ്ങളോടുള്ള താൽപ്പര്യം ഉണ്ടാകാം, അതിൽ തെറ്റില്ല. എന്നാൽ, വാഹനമോടിക്കാനുള്ള നിയമപരമായ യോഗ്യത നേടുന്നതുവരെ അവരെ നിയന്ത്രിക്കുകയും സുരക്ഷിതമായ രീതിയിൽ പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് മുതിർന്നവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

പണംകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവൻ തിരിച്ചുവാങ്ങാനാവില്ല. അധികാരംകൊണ്ട് കണ്ണീരൊപ്പാനുമാവില്ല. പദവികൊണ്ട് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർന്ന ജീവിതം പുനർനിർമിക്കാനുമാവില്ല. എന്നാൽ, നിയമത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷമായ ഇടപെടലിലൂടെ തെറ്റ് ചെയ്തവർ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാം.

നിയമം ദുർബലന്റെമേൽ മാത്രം പതിക്കുന്ന ചാട്ടവാറല്ല. ശക്തനും ദുർബലനും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവരാണെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്ന നീതിയുടെ തുലാസാണ്. ആ തുലാസിൽ ഒരു തട്ടുകടക്കാരന്റെ ജീവനും വിലയുണ്ടാകണം. ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീരിനും നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയിൽ സ്ഥാനമുണ്ടാകണം. ഒരു ജഡ്ജിയുടെ മകനായാലും സാധാരണക്കാരന്റെ മകനായാലും, നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യേക അവകാശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നവരാകരുത്.

നീതി എന്നത് അധികാരമുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കവചമല്ല; അധികാരമില്ലാത്തവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉറപ്പാണ്.

നഗരത്തിന്റെ കറുത്ത രാവുകളിൽ ഇനിയും എത്ര ജീവനുകൾ പൊലിയണം? എത്ര കുടുംബങ്ങൾ അനാഥമാകണം? എത്ര അമ്മമാർ കണ്ണീരോടെ നീതി തേടണം? മരിച്ച ആ തട്ടുകടക്കാരന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ വേദനയും അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന നീണ്ട നാളുകളുടെ അനിശ്ചിതത്വവും നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയോട് ഒരേയൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു:

“ഈ നാട്ടിൽ നിയമം ഉണരുന്നത് കുറ്റാരോപിതന്റെ പദവി നോക്കിയാണോ, അതോ ഇരയുടെ നീതിക്കുവേണ്ടിയാണോ?”